związek partnerski

Związek partnerski

W społeczeństwie rośnie rola pracy i kariery. Decyzja o założeniu rodziny często jest odkładana w czasie. Zmieniają się również formy współczesnej rodziny. Socjologowie ten trend zauważyli już dziesięciolecia temu, teraz jednak jest on wyraźnie widoczny także dla ogółu obywateli.
Legalizacja związku wiąże się obecnie z większą ostrożnością, namysłem. Popularne jest także mieszkanie ze sobą przed ślubem, aby sprawdzić, czy związek faktycznie będzie miał cechy partnerstwa, również na co dzień. To, że nie chcemy dłużej tzw. „tradycyjnego podziału ról” świadczy zarówno o rozwoju społeczeństwa, jak i rozwoju świadomości kobiet. Niezależność obu partnerów od siebie jest w końcu jednym z warunków zdrowego i udanego współżycia. Związek partnerski można rozumieć jako nieformalny związek dwóch osób. W Polsce nie jest to forma współżycia sankcjonowana prawnie – jednak konkubentom przysługują pewne prawa. W praktyce oznacza to, że nie ma możliwości zarejestrowania konkubinatu, a partner nie ma możliwości dochodzenia praw spadkowych (chyba, że zostanie uwzględniony w testamencie), alimentacyjnych czy innych. Konkubenci uznawani są jednak za osoby bliskie. Mają możliwość np. odmowy zeznań w sądzie obciążających partnera, a po jego śmierci – mogą otrzymać świadczenie (przyznawane przez sąd, jeśli spełnia się przesłanki do otrzymania renty – m.in. niezdolność do pracy czy dzieci na utrzymaniu, a związek był długotrwały).
Związek partnerski można również rozumieć jako związek dwojga osób tej samej płci. W Polsce niestety żadna forma takiego związku (małżeństwo, kohabitacja, rejestrowany związek partnerski) nie jest uznawana za legalną.